Przedmiotem projektu jest proza Jana Józefa Szczepańskiego, krakowskiego pisarza, rzemieślnika słowa (był wieloletnim recenzentem współpracującym z "Tygodnikiem Powszechnym", eseistą, scenarzystą, reportażystą i tłumaczem m.in. książek Josepha Conrada Korzeniowskiego), a także prezesa Związku Literatów Polskich w najtrudniejszym czasie stanu wojennego, uczestnika walk w trakcie II wojny światowej (był żołnierzem Armii Krajowej, partyzantem), podróżnika, taternika, aktywisty.

Badacze jego twórczości odnotowują potrzebę odczytania na nowo jego prozy, ale i dziennika czy publicystyki. Na niespokojny czas XXI wieku jest to twórczość potrzebna. Jako jeden z niewielu pisarzy czasu Polski Ludowej stronił od wszelakiej współpracy z władzami państwa. Wymagający etos conradowski stał się wyznacznikiem jego wyborów i postawy kontestacji; postawy dystansu i krytycznego myślenia. Widoczne jest to właśnie w szeroko rozumianej twórczości Szczepańskiego: w prozie, wydawanym po jego śmierci dzienniku oraz publicystyce. Specyfika planowanych badań polegać będzie na ponownym zapoznaniu się z dorobkiem krakowskiego twórcy i zaprezentowaniu go w kontekście czterech tematów:

1. Wojna versuss wolność,

2. Czym jest słowo. Poszukiwania,

3. Zakorzenienie/wykorzenienie,

4. Śmierć versuss życie.

Celem tej publikacji jest zaprezentowanie pisarza współczesnemu czytelnikowi, który poszukuje odpowiedzi na uniwersalne pytania właśnie w literaturze. Twórczość Szczepańskiego powinna stanowić ważny element budujący tożsamość współczesnych pokoleń humanistów. Również istotne jest przypomnienie postaci Szczepańskiego, jako jednego z najważniejszych pisarzy XX wieku, który niestety popada w zapomnienie. Źródeł tej sytuacji można szukać m.in. w sposobie działa współczesnego rynku wydawniczego ścigającego nowości, wracającego w publikacjach w większości do kontrowersyjnych postaci z czasów PRLu.

Projekt dofinansowany ze środków budżetu państwa, przyznanych przez Ministerstwo Nauki w ramach Programu "Narodowy Program Rozwoju Humanistyki".